Er zijn dagen dat de lente voor ons ver weg is en soms erg dichtbij. Ondanks dat het ook te maken heeft met ons eigen gevoel zie ik de knoppen in de bomen en de eerste lammetjes in de wei. De geur is anders, het zonlicht geeft aan dat de lente in aantocht is. Als je de wind mee hebt in het leven zul je ook eerder de eerste signalen van de lente voelen. Ondanks dat ik nu buiten de lente voel sta ik regelmatig stil bij situaties waar geen sprake is van de lente en het lentegevoel. Er is verdriet, soms om de achteruitgang van het lichaam en de geest. Ik ontmoet veel en graag ouderen. Naast het bespreken van wat ik voor deze ouderen soms praktisch kan doen hebben we vaak ook gesprekken over de lente van hun leven. Ik ben ontroerd als ik dan de verhalen hoor. Niet altijd was er wind mee maar wat zijn het prachtige verhalen die ik graag koester. Het vertrouwen wat ik krijg van ouderen die ik vaak voor het eerst ontmoet is groot. De lente van je leven, vaak verhalen over pa en moe, het kind zijn en de liefde. Bij die verhalen voel ik de lente van dat leven. En ondanks soms een levensweg met pijn en verdriet hoor ik dan nog steeds lentegeluk. Elk jaar stuur ik iemand uit mijn kennissenkring een lentekaart. Waarom? Om de lente te delen en even bewust te zijn van dit mooie moment. En in deze lente van 2006 is het mooi om deze kaart op te sturen naar alle ouderen in Hoogkerk. Als herinnering aan de lente van hun leven, een eerbetoon aan al die levensverhalen. Geweldig en dat via de column….Maar op het moment dat ik dit schrijf ben ik me ervan bewust dat een groot deel van de ouderen in Hoogkerk deze column niet zal lezen want hij staat op Internet. Ik staar en pieker, hoe breng ik dan deze lentekaart over? Ach, ik begrijp het al, via u en via de lente, de bomen en de prachtige natuur. Ook u zult de verhalen horen, misschien van uw oudere buurman, uw vader of uw moeder of in uw werk. Laten we met ons allen op zoek gaan naar de lente in Hoogkerk!

Een lentegroet van Ina Meijer